Motivatie

We willen als ouders graag dat onze kinderen het goed doen en gelukkig zijn. We proberen ze hierbij te helpen door allerlei tips en adviezen te geven. Mijn pubers zijn nu 13 en 14 (en ik heb een pre-puber van 10). Ik heb in de afgelopen jaren geleerd dat tips en adviezen heel goed bedoeld zijn, maar meestal niet werken. Leren voor school, kamer opruimen, klusjes doen, al deze dingen komen bij ons regelmatig voorbij. We hebben al veel geprobeerd, tips geven, vragen, straffen, etc. Vaak verandert er uiteindelijk weinig, soms zelfs tot frustratie van ons en de kinderen. Nu heb ik de afgelopen tijd ervaren dat deze dingen pas echt veranderen, wanneer kinderen gemotiveerd zijn.  

Mijn zoon houdt niet echt van leren. Zag hier ook niet echt de meerwaarde van in, een 6 is toch ook voldoende? Hier denken wij als ouders toch een beetje anders over. Bij zijn laatste toets heb ik hem een geholpen. De week voor zijn topo toets (het was best veel; heel Europa, de hoofdsteden, gebergte en een aantal wateren) zijn we samen gaan kijken hoe hij dit het beste kon leren. Af en toe oefende hij op de computer en af en toe overhoorde we hem op papier. Na een keer of 5 twintig minuten te hebben geleerd, leek hij het best goed te kennen. Hij dacht deze keer (met hulp van mama) aan zijn medicijnen en was helemaal klaar voor de toets. Toen we een dag later het punt te zien kregen, bleek hij een 9,6 gehaald te hebben. Hier was hij enorm trots op en wij natuurlijk ook. Hij heeft ons en andere een paar keer laten weten wat hij had gehaald en dat hij dit wel heel fijn vond. Ik vroeg hem later die avond of hij komende week nog toetsen had. Ja, hij had er twee en hij zou meteen dezelfde avond gaan leren. Gedurende de week heeft hij mijn hulp wel weer wat meer nodig. Hopelijk gaat hij dadelijk (door te leren), opnieuw een goed punt te halen. Dan ziet hij zelf weer het resultaat van wat het leren doet en gaat de knop langzaam om. Natuurlijk zal hij nog regelmatig een zetje nodig hebben van zijn ouders, want buiten het leren zijn er natuurlijk nog heel veel andere leuke dingen (gamen, telefoon, vrienden). Maar ook ‘leren’ moet je leren en daar heb je soms wat hulp bij nodig. Maar wanneer een kind gemotiveerd is, gaat dit stukken makkelijker.  

Onze andere zoon heeft besloten dat hij dierenarts wil worden. Na wat dingen te hebben opgezocht, blijk je hier een universitaire opleiding voor nodig te hebben. Hij leert dingen makkelijk (vooral wanneer het hem interesseert), dus wie weet gaat hem dit wel lukken. Alleen op de basisschool gaat het het laatste jaar wat minder met zijn scores. Ze zijn eerder gezakt, dan dat ze zijn gestegen. Het advies wat hij van school heeft gekregen is dan ook wat laag en er zijn veel stappen nodig om op deze manier op de universiteit te komen. Op dit moment zijn de LIB-toetsen weer. Hij is nu super gemotiveerd om goed zijn best te doen. Niet te snel werken en goed nakijken wat hij heeft opgeschreven. Hopelijk gaat zijn lijn deze periode weer stijgen, naar zijn oude niveau. Laatst zei ik tegen hem: “en als de universiteit niet lukt, dan ga je toch een andere leuke opleiding doen, er zijn nog zoveel andere leuke beroepen”. Hij zei toen tegen mij: “nee, ik ga naar de universiteit, ik wil dierenarts worden”. Toen heb ik hem gezegd, dat hij dan echt goed zijn best moet doen op school. Ik weet dat wanneer hij iets wil bereiken, hij hier ook voor 100 procent voor gaat, dus ik ben benieuwd.