Mijn dochter is dol op dansen, eigenlijk is het haar leven. Al vanaf dat ze klein is, besteed ze een groot deel van de dag aan dansen. Ze is nu hard aan het werken om na de Havo, aangenomen te worden op de Dansacademie. Ze wil later haar eigen dansschool starten. Ze is daarom afgelopen jaar begonnen met ballet en moderne dans. Daarnaast danst ze nog steeds bij de dansgarde in de Rips. Bij deze vereniging danst ze in een groep en solo. In de periode van januari tot en met april dansen ze op verschillende toernooien om te laten zien wat ze kunnen.
Nu merk ik de laatste tijd dat mijn dochter zich erg druk maakt om de toernooien. Ze zegt hierbij soms zelfs: "ik ben blij als mijn dans is afgelopen." Ze legt de lat voor zichzelf erg hoog, waardoor de druk groot wordt. Wanneer ze een foutje maakt tijdens de dans, trekt ze dit zichzelf erg aan en wordt hier erg verdrietig over. Het maakt hierbij niet zoveel uit of ze haar dans uitvoert op een toernooi of gewoon tijdens een activiteit van de carnaval. Een fout weegt bij haar erg zwaar. Ik zie dat ze hierdoor ook het plezier verliest in het dansen. Haar perfectionisme neemt het van haar over.
Voor mij is dit een reden om de druk een beetje bij haar weg te nemen. Het gaat nu even niet om de punten, maar om het plezier. “Zorg dat je plezier beleeft op het podium. Zorg dat je van het dansen geniet”, is wat ik nu tegen haar zeg. Ik vraag haar op dit moment wat voor punt (ja toch een punt) ze zichzelf geeft over de zin die ze in het dansen heeft. Ook vraag ik haar na de dans wat voor punt ze haar plezier op het podium gaf. Ik wil de nadruk nu even meer leggen op het ‘proces’ (de dans) en niet op het resultaat. Want wanneer zij weer plezier beleeft op het podium, komen de resultaten vanzelf. We weten dat ze het kan!
Wat bleek afgelopen toernooi? Ze had 10 punten meer, dan het vorige toernooi (waarbij ze heel gespannen was geweest). Een mooi resultaat en ook de punten van het proces waren prima. Ze gaf zichzelf een 8 voor het genieten op het podium!
Reactie plaatsen
Reacties